Forum Polskiego Kina

Interesująca recenzja nowej polskiej komedii. Zamieszczam fragment:

"Pola Ratajczyk jest młodą kobietą o wyraźnie progresywno-lewicowych poglądach. Jest sojuszniczką osób LGBT+, angażuje się przeciw przemocy wymierzonej w osoby o innym kolorze skóry, boli ją wycinka polskich lasów. Z pewnością protestowała, gdy Trybunał Przyłębskiej praktycznie zakazał w Polsce aborcji.

Z kolei Staszek Sułkowski działa w Zrzeszeniu Młodzieży Radykalnej, organizacji narodowców czy też po prostu neofaszystów: ZMR poznajemy w filmie, gdy jego członkowie (jeszcze bez Staszka) organizują w lesie urodziny Hitlera, w kolejnych scenach działacze organizacji palą kukłę Żyda oraz planują wymierzone w mniejszości akty przemocy.

[...] chyba największym problemem Kryptonimu jest to, że twórcy nie wiedzą do końca, jaką konkretnie formułę komedii chcą tworzyć. Mamy w efekcie trochę komedii romantycznej z polityką w tle, trochę trzymającej się ogólnie realistycznej konwencji komedii obyczajowej, trochę zwariowanej farsy i komedii absurdu.

Być może komuś innemu udałoby się złożyć w całość te wszystkie filmowe konwencje, twórcom Kryptonimu (za scenariusz odpowiadają Jakub Rużyłło i Łukasz Sychowicz, film wyreżyserował Piotr Kumik) się to niestety nie udaje. Jak na komedię realistyczną, scenariusz jest zbyt dziurawy i zbyt słabo zriserczowany, wielu scenom i wątkom brakuje dobrej motywacji. Jak na komedię absurdu, Kryptonim Polska jest zbyt estetycznie zachowawczy, zbyt mało szalony, zbyt grzeczny – a w tych kwestiach najgorsze, co może zrobić komedia, to zatrzymać się w połowie drogi, zachowywać się, jakby nikogo nie chciała naprawdę obrazić. Dobra komedia musi umieć nie tylko rozśmieszać, ale też autentycznie wkurzać ludzi. W ogóle wymagałaby o wiele więcej przewrotności, czarnego humoru, moralnej ambiwalencji, niż są w stanie wydobyć twórcy Kryptonimu.

Bardzo doceniam to, że twórcy podjęli temat. Że w komedii widzimy trochę prawdziwej Polski – z jej szaleństwem, wyniszczającą polaryzacją, codzienną ponurą polityczną groteską, nierównościami i resentymentami – a nie tylko, jak to na ogół w polskich próbkach tego gatunku, wnętrza jak z katalogu filmy meblarskiej dla klasy średniej lub obraz rodziny jak ze spotu wyborczego prawicowo-katolickiej partii.

Niemal powszechna apolityczność polskiej komedii filmowej skrywała po prostu jej drobnomieszczański konserwatyzm, odbierała większości produkcji z tego gatunku jakiekolwiek istotne kulturowe znaczenie. Bardzo więc cieszę się z filmu, który oferuje coś nowego i w dodatku jest w zasadzie słuszny. Tym większa szkoda, że Kryptonimowi nie udało się zrealizować w pełni swojego potencjału."

https://krytykapolityczna.pl/kultura/film/jakub-majmurek-kryptonim-polska-recenzja/

_________________
"Dostał obsesji na tle żyrandola!"

Zainteresowała mnie ta wyżej wklejona recenzja do filmu.
Film ten obejrzałem w roku premiery. Zrobiłem to z czystej ciekawości
(miałem go na płycie...)

Zastanawiałem się jak można jeszcze wykorzystać potencjał walac takim chłamem ludziom po oczach? Czy można coś jeszcze bardziej spieprzyć? To głęboka mielizna. To pomieszanie z poplataniem którego celem nie mogła być z założenia komediowa rozrywka!? Niech za argument posłuży scena w kebabie. Jedyne co może mieć za cel to wlewać gnojówkę do ludzkich głów. Coś co i tak dostaja codziennie do swych łbów razem w pakiecie z abonamentem radiowo-telewizyjnym.
Zatem jeśli to coś, według recenzenta, miało nie wykorzystany potencjał, to ja się pytam się recenzenta w jakim kierunku to miałoby pójść? I w jakim celu? Czym miał być ten nieudany film gdyby się udał?

Na tak jedynie to, że jest to jednak jakaś podjęta próba komediowania takich treści. A wykonanie to macie odsyłam do sceny w kebabie. Kto nie skacze ten się śmiał.