Forum Polskiego Kina

Być może byłby to ostatni film w karierze reżysera. Lecz oto aktorzy, na których udział liczył - odmówili zagrania.
https://www.filmweb.pl/news/Aktorzy+rez ... B3d-165696
Jak myślicie, jakie są powody odmów?

Może nie chcą być kojarzeni z kolejnym gniotem? To oczywiście tak pół żartem pół serio pisze, bo powodów nie znam, ale fakt faktem, że mniej więcej od "Persona non grata" Zanussi kręci filmy złe i gorszem

_________________
My żyjemy!

Film miał (ma ) opowiadać historię o młodzieńczych latach Karola Wojtyły aktor który odmówił jest z tzw. średniego pokolenia aktorów ale nie wiem o kogo chodzi.

Mnie zdziwiła ta wypowiedź reżysera:



Albo w kinie mnie już nic nie zdziwi. Jedno z dwóch.

_________________
Kino nie jest najważniejszą ze sztuk.

Konkretnie co tu ciebie zdziwiło ?

A czy o tym jaki będzie film nie decyduje scenariusz?
Jeśli jest dobrze na[pisany, dialogi itd. Czy po tym nie da się
określić jaki będzie film?
To chyba podstawa? Czy nie?
A może jemu chodzilo o te finansowe cięcia?
Cięcia finansowo-logistyczne, jeśli logistyką można nazwać też dobór aktorów?
No ale przecież mówił ogólnie o filmie. A nie o tym tytule?

_________________
Kino nie jest najważniejszą ze sztuk.

Hator po tym możesz się dowiedzieć o czym chcesz zrealizować film a Zanussi mówi o filmie skończonym czyli o tym o czym jest ten film.
Cyt:
"Nigdy do końca nie wiadomo, o czym naprawdę będzie film – dopiero gdy jest gotowy, widać, co w nim zwyciężyło."


Zanussi użył tutaj pewnego skrótu myślowego. To znaczy nigdy nie wiadomo na ile dobrze uda się zrobić film o tym o czym chce się go zrobić . Ponieważ w proces produkcji filmu wchodzi dużo etapów jego realizacji : Pomysł- ważna rzecz, pisanie scenariusza, potem jego "szlifownie",szukanie finansowania produkcji ,scenopis ,"komponowanie" ekipy, casting aktorów, rozmowy z aktorami o ich rolach i w międzyczasie szukanie lokacji do zdjęć,scenografia, kostiumy, zdjęcia próbne (jeśli reżyser się na nie zdecyduje a nie wszyscy się decydują ), produkcja (okres zdjęciowy) , postprodukcja ( montaż i wykończenie , udźwiękowienie, dodanie muzyki , ew. efektów zdjęciowych lub CGI oraz ostateczny mix dźwięku z obrazem) i powstaje gotowy film tzw.Master , który trafia do kin. Dopiero konsekwentna realizacja tych etapów da nam odpowiedź czy film zrobiliśmy o tym o czym chcieliśmy zrobić czy poszliśmy w bok.

Ja myślę że on mówił o filmie "Całopalenie".
Absolut w metafizyce to pierwotny, doskonały byt, który jest całkowicie niezależny, bezwarunkowy i niczym nieograniczony często utożsamianym z Bogiem.
No i jak pokazać coś co jest niewidzialne w kinie ? Użyć CGI ? Użyc symboliki ? Może metafory ? A może zdać się na inteligencję widzów ?
Wszyscy wiemy że ta ostatnia opcja nie zawsze jest dobra. A może niewidzialne przedstawić jako właśnie widzialne tak wiele filmów i reżyserów to realizowało. I między innymi z tym Zanussi próbuje się zmierzyć . A jak wyjdzie zobaczymy. To jest problem bardzo wielu reżyserów filmów ,których produkcja ma bardzo cienki budżet.

Nie neguję powyżej wyszczególnionych czynników wpływających na końcowy efekt.

Jednak:



To nie jest temat wymagający superprodukcji/

Wnioskuję zatem że kluczem tutaj może być obsada. Czy znajdzie on aktorów którzy zagrają to co on chce powiedzieć. To by było w pierwszej kolejności chyba? A to mu się od początku sypnęło. Czy o to mogło reżyserowi chodzić? Poza tym do udanego filmu trzeba by wziąć kogoś znanego?

Tak żeby było śmiesznie. Filmy jakie teraz oglądam, lata 70, 80, są zawalone aktorami z pierwszej półki. I pewnie dzięki temu są to dobre filmy. Nie mam pewności czy bym je bez tego oglądał? Choćby najlepiej opowiedzianą historię.

_________________
Kino nie jest najważniejszą ze sztuk.

To zależy kto i jak na to patrzy, ale moim zdaniem też nie.




To, że film nie wymaga superprodukcji, nie oznacza przecież, że wystarczy dobra obsada. Jeżeli sam materiał jest wymagający. To aktorzy muszą jeszcze znaleźć odpowiedni sposób, żeby ten materiał „udźwignąć”. Znane nazwisko samo w sobie tego nie załatwia. Można mieć w filmie pięciu aktorów z pierwszej ligi i nadal dostać film martwy, jeżeli nie działa scenariusz, dialogi, rytm albo relacja między bohaterami a aktor nie posiada okreslonych umiejętności aby przekazać treść, emocje odpowiednimi środkami wyrazu.



Co do filmów z lat 70. i 80. — tutaj chyba rzeczywiście dotykasz ciekawej kwestii. Dzisiaj patrzymy na nie przez pryzmat nazwisk, które z czasem stały się legendami. Ale przecież nie każdy film z tamtego okresu był dobry tylko dlatego, że występowali w nim znani aktorzy. Część tych aktorów stała się „pierwszą półką” również dlatego, że grała w dobrych filmach i miała dobrych reżyserów ale także dlatego że posiadali wspaniały dorobek ról teatralnych, które lepiej ukształtowują aktora .

Dlatego zadałbym inne pytanie: czy „Całopalenie” rzeczywiście miało potencjał, który odpowiednia obsada mogła uratować? Czy też problem pojawił się wcześniej — w samym sposobie opowiedzenia tej historii i przekazania tego, co Zanussi chciał powiedzieć?
I stąd może pojawiły się te rezygnacje aktorów z ról głównych bohaterów.

To jeśli druga odpowiedź jest bliższa prawdy, to nawet bardzo znane nazwiska niewiele by tutaj zmieniły.

Trudno się odnosić jak zna się tylko zarys filmu. Mianowicie co reżyserowi chodzi po głowie?
https://www.youtube.com/watch?v=m3wiFhSfjKI
i jak sam mowi albo isię to uda albo nie.
Zanussi daje szczegóły o braku finansowania z telewizji publicznej i szukaniu innych możliwości
tegoś finansowania w powyższym linku.

---

Nie chcą powiedzieć kto z aktorów odmówił, w tym artykule
https://zero.pl/news/krzysztof-zanussi- ... rtem-zdjec , jako podana przyczyna jest spór światopoglądowy w kwestii duchowości.
I właśnie jest pytanie czy aktualnie kino odchodzi od duchowości.

_________________
Kino nie jest najważniejszą ze sztuk.

Krzysztof Zanussi ma obecnie 87 lat, a skala poświęcenia, jaką wykazał przy filmie „Całopalenie”, zszokowała całą branżę.
Jego determinację najlepiej obrazują kulisy produkcji:

- Praca prosto ze szpitala: Gdy po upadku ze stalowych schodów w Toruniu doznał złamania ręki, pęknięcia kości czaszki oraz łuku brwiowego, nie zgodził się na przerwanie zdjęć. Od razu poprosił o podłączenie monitorów pod szpitalne łóżko i reżyserował zdalnie przez telefon, dając instrukcje aktorom.
- Eksperymenty z formą: Reżyser otwarcie przyznaje, że w „Całopaleniu” testuje rozwiązania montażowe, jakich nie stosował nigdy wcześniej w swojej kilkudziesięcioletniej karierze – m.in. wplata w główną fabułę fragmenty swoich dawnych, kultowych produkcji.
- Błyskawiczny powrót publiczny: Zaledwie kilka dni po wyjściu ze szpitala, wciąż z ręką w gipsie i widocznymi śladami po urazie głowy, pojawił się osobiście na premierze filmu „Ojczyzna” Pawła Pawlikowskiego, dziękując ekipie za wsparcie.

Wszystko wskazuje na to, że Zanussi traktuje ten film jako swoje podsumowanie twórczości i artystyczny testament, w którym chce bezkompromisowo zamknąć najważniejsze dla siebie tematy duchowe.